Monthly Archives:

december 2018

Feiten over een puppy in huis

Feit 1: Stilte

Sinds dag één durven we geen lawaai meer maken. Sterker nog: wanneer de worm eindelijk haar ogen sluit, lopen we op de tippen van onze tenen en fluisteren we. Ze moest maar eens wakker worden en onze dertig-minuten-rust verstoren. Liefst niet dus. Ik zweer het wanneer ze weet dat ik op de tippen van mijn tenen echt ein-de-lijk heel even mijn blaas ga legen, gezien ze dan meteen begint te janken en mijn plaspauze van tien seconden in vijf seconden moet. (want hé, ja, puppy sliep, en als puppy wakker is, moet puppy meteen naar buiten want anders leert puppy niet zindelijk zijn. Mijn zindelijkheidstraining ligt alvast wél serieus onder schot momenteel.)

The funny thing is, wanneer onze papa’s dan wat komen bijklussen en met het brute geweld het hele huis bij elkaar boren zonder een greintje subtiliteit, blijft worm lustig en onverstoorbaar verder dutten. I kid you not.

Feit 2: Slapeloze nachten

Daar waar de eerste nacht met puppy bestond uit vier uur non-stop janken (en wij ergens na een half uur oorstoppen uit een verhuisdoos gingen vissen), reduceerde dat de nachten nadien maar tot 30 of 60 minuten janken. Hoera. Het gegeven herhaalde zich wel na iedere uitlaatbeurt. Dus in principe; na elke drie uur dat we wormpje uitlieten en weer in de bench te slapen legden.

0
Dit is Jos

Op 19 oktober zaten we omstreeks 7 uur ’s avonds onder een citroenboom in Italië. De warme lucht voelde aan als heerlijke nazomer en de schemering kleurde de geur van focaccia’s als een perfect Italiaans schilderij. We zaten nog middenin onze renovatie maar waren dankbaar voor de drie dagen huwelijk fotograferen en filmen in Italië. Toen Janice op haar gsm keek, werden haar ogen zo groot als schoteltjes.

Ze riep. Nee. Ze schreeuwde. Luid en onverstoorbaar. “ONZE PUPPY IS GEBOREN!” en draaide het scherm naar mij. Tien kronkelende wormpjes met blondrossige vacht lagen op de vloer. Een hoopje kleine hond. Ik slikte.

Flashback naar twee maanden eerder. We zitten in de auto en zijn op weg naar Nederland. De rit duurt drie uur enkel. Al twee jaar trek ik at random aan de mouw van Janice om te vragen of een hond geen leuk idee zou zijn. Een metgezel. Een collega. Een dwinger-der-regelmatige-wandelingen. Nu we een huis vonden in het midden van nergens tussen de velden, begon Janice zelf kennels te mailen. Dat dat huis nog niet af was en dat we eigenlijk zonder verwarming of vloer zaten ten tijde van dat mailverkeer deed er duidelijk nog weinig toe op dat moment.

3
Translate »