Monthly Archives:

juli 2018

Dampscherm. Damprem. Damp-help

Toen we begonnen aan de verbouwing, leek alles eigenlijk echt heel simpel. Beetje behang afsteken, beetje muren slopen, wat sleuven in de muur voor elektriciteit, vloer erin, keuken erin en klààr.

Na ongeveer een maand hadden we door dat dat allemaal zo simpel nog niet zou zijn. Het zijn kleine dingen. Kleine dingen die aan elkaar vast hangen die zo hard frustreren. En plots nog zo veel meer geld kosten dan je zelf had voorzien. Dan heb ik het eigenlijk nog niet eens over het idee dat we allebei een mening hebben en een visueel plan in ons hoofd over hoe alles eruit moet zien. Dat gepaard gaande met de techniek die moet kloppen is echt nefast.

Èen van die gekke dingen waar we nog nooit van hoorden, was een dampscherm. Toen onze architect zei dat we zeker geen dampscherm mochten vergeten in de studio, hoorden we het in Keulen donderden: ‘damp‘-wat?

We zochten het op. Zoals we eigenlijk elk woord binnen de renovatie opzoeken. (Chance dat we ons nog niet achterlijk voelen, zeg).

1
Werf met slingers

’t Was een mooie zaterdag in juli. Met aanhoudende hitte en fantastische droogte. Het soort dagen waarbij menig Vlaming diep zucht. Zich terugtrekt in huis. Snakt naar een regendruppel. Misschien zelfs airco overweegt. Naar de winkel spurt voor een opblaaszwembad. Nog een keertje zucht.

Ik doe dansjes in mijn hoofd terwijl de zon op mijn hoofd brandt. Geen mooier weer dan dit. We rijden doorheen de Vlaamse velden, op weg naar een shoot die Janice had geregeld. Daarna zouden we ons dampscherm tegen ons plafond in de studio gaan pleuren. Eindelijk. Onze renovatiekleertjes lagen al keurig opgevouwen in de koffer van de auto voor een kledingwissel op de terugweg.

Menig mens weet dat ik geen fan ben van twee dingen: verrassingen (zei er iemand ‘controlefreak’?) en aandacht. Janice wilde eerst via ons huis rijden want ze had onze sanitairman al drie dagen gestalkt of hij de WC in orde zou willen brengen. Ik vloek en ben een beetje kribbig. Altijd bang om te laat te komen op een shoot.

Terwijl ze de hoek omdraaide, claxonneerde ze. Er sprongen zeven individuen uit de bosjes aan ons huis. Ze lachte en zei “Sorry schat, geen shoot vandaag.”

3
Gyprocfeestjes

Ik ga er eerlijk over zijn. De renovatie zorgt voor stress. Veel stress. Onze planning was in eerste instantie echt een pareltje. Ik meen het. Alles helemaal tot in de puntjes afgewerkt voor 1 juli en dan kon de pleisterman zich met tonnen enthousiasme op onze muren storten. In tussentijd konden wij -in een opgeruimde auto zonder duizend kasticketjes van de Gamma en het Bouwpunt, eindelijk degelijk gedoucht, de wenkbrauwen geëpileerd en niet meer gevolgd door een stofwolk- als twee deftige dames richting de winkel trekken om op het duizendste gemakje te soldenshoppen voor een vaatwas, een oven, een dampkap, tien ton verf en hopelijk nog wat vloer.

Niet dus he. De pleisterman hebben we noodgedwongen moeten verzetten omdat de elektriciteit en sanitair op zich lieten wachten en nu zijn we gepromoveerd tot ‘Duracell’-familie eersteklas. Ergens along the way kwam ik zonder auto te zitten waardoor we enkele maanden enkel nog Janice haar bestelbusje hebben. Dat zal betekenen dat ik haar elke dag afzet aan het station, dan naar huis rij, dan mijn papa oppik, dan naar de verbouwing rij, continu mijn mails check, af en toe wat telefoontjes pleeg naar klanten, nadien mijn papa weer thuis afzet, Janice weer ophaal aan het station, mezelf douche, snel eet, en begin aan mijn eigen freelancewerk. Tussendoor speel ik ook taxi voor kleine, onbenullige dingen. Zoals het zoveelste bakje schroeven gaan halen (één der duizend soorten, that’s right) of drie tubes TEC 7 (hoeveel kléuren bestaan daar overigens in? Ik kreeg bijna een crisis toen ik voor het rek stond.)

5
Elektriciteit

Tijdens onze zoektocht naar een huis, was verouderde elektriciteit vaak een issue. Mensen rondom ons bleven vertellen dat het écht veel werk was wanneer de elektriciteit vernieuwd zou moeten worden. We zouden ons eraan mispakken.

Zelf hadden we niet echt een idee wat ‘verouderde elektriciteit’ zou inhouden. We besloten ook met volle goesting te bieden op een huis met verouderde elektriciteit en dachten ook wel echt ‘oei’ toen de notaris naar ons wees en riep ‘verkocht’. Nadien bleek dat je bij de elektriciteit drie scenario’s had:

  1. Perfect in orde (synoniem voor ‘praise yourself lucky’).
  2. Half in orde (synoniem voor ‘met wat kleine aanpassingen ben je ervan af’).
  3. Helemaal te vervangen (synoniem voor ‘prepare yourself voor giga-veel breekwerk en meer kosten’).

Uiteraard behoorden wij tot categorie 3.

Ik hoorde van veel individuen dat ze de elektriciteit zelf hadden gelegd. Waar we in het begin elkaar voor gek verklaarden om daar nog maar aan te dénken, kwamen we daar snel op terug toen we bedragen hoorden als ‘6000 euro voor nieuwe elektriciteit’.

0
Over thuis, koeien en kersen

’s Nachts hadden we de voordeur achter ons dicht getrokken. De autosleutels maakten lawaai in haar handen en de geur van zwoele zomernacht drong mijn neus binnen. We lieten de weilanden achter ons en reden om 4 uur ’s nachts richting de luchthaven van Schiphol voor onze vlucht. Terwijl de zon opkwam, dacht ik aan onze aardbeien.

We gingen ze missen, de eerste verkleuringen van wit naar rood. Ik had ernaar uitgekeken om ze te plukken, maar was glad vergeten dat de oogst zou samenvallen met onze reis naar de VS. De vreugde was groot toen we terugkwamen en meteen stopten aan het huis. Rode aardbeien. Lonkend, schreeuwend, smekend om geplukt te worden. We mochten stiekem onze beide handjes kussen dat de vorige bewoners zo’n groene vingers hadden en eigenlijk al het werk voor ons al hadden gedaan. Onze 21a barst van rijen vol sappige aardbeien, 35 kerselaren, een eeuwenoude walnotenboom, veel te veel frambozenstruiken, braambessen en perziken.

7
Ramendag

Toen we het huis pas kochten, waren we blij dat het merendeel van de ramen al vervangen werd. Gezien we een beetje een zwak hebben voor Amerikaanse huizen, vonden we het zelfs leuk dat de ramen vakjes hadden. We zouden zelf nooit gekozen hebben voor zulke ramen, maar we besloten dat we gewoon mee deinden in de flow van het huis. En die ramen-met-vakjes, die matchen het huis. Case closed.

We hoorden iedereen ook altijd zeggen tijdens onze huizenzoektocht; “pvc-ramen? Die gaat ge toch niet houden zeker!” of “de ramen moet ge vernieuwen, da’s al goed, dan kunt ge voor hout of aluminium kiezen” en “pvc, zò goedkoop. Als ge een huis koopt met enkel glas, is het een pluspunt dat ge andere, modernere ramen kunt steken dan pvc”.

Bleek nu toch wel niet dat uitgerekend ons huis witte, nieuwe pvc-ramen had, zeker? Met ouderwetse (maar karaktervolle) vakjes dan nog! Ondanks de goede en dure raad van anderen, hebben we eigenlijk niet echt lang getwijfeld: we hadden geen 30.000 euro op overschot om prima nieuwe ramen te vervangen naar hout of aluminium. Janice haar hart brak wel een beetje toen we tot het besef kwamen dat we de ramen die nog moesten vervangen worden best ook in wit pvc zouden vervangen voor uniformiteit in de woning. Haar droom van zwarte aluminium-ramen werd on hold gezet en we legden ons neer bij de goedkopere optie. 

2
Translate »