Scherp

’t Is zo ver. Ik sta scherp. Ik voel het ook echt. Mijn aangelegde renovatieschrift (jawel! zo’n dik A4-boek met plaksels en duizend wazige notities) is al voor 1/4de gevuld en ik wil effectief mee zijn met alle technische dingen die er moeten gebeuren. Google is momenteel mijn beste vriend en ik leer dagelijks dingen bij. Effectief nuttige dingen. Dingen zoals de verschillende soorten crepi. Of welke dikte inzake isolatie ideaal is voor de buitenmuren (en leuk voor je budget). Waar je qua isolatie het meeste uithaalt inzake de EPC-waarden. En dat er muren kunnen zijn waar zout in zit doordat ze vroeger stallen waren voor de beestjes. Mààr dat zout vocht kan vasthouden. En onze fantastische muur dus ook. (That’s right: wij hebben blijkbaar een boerderij in disguise gekocht. Daarzie, newsflash). 

1
Wat ge niet wist
Wat mensen niet zeggen als je een huis koopt, is dat er enorm veel rompslomp bij komt kijken. Bon. Dat wisten we ergens wel al (van horen zeggen enzo), maar genoeg is eigenlijk wel genoeg natuurlijk.
Wat mensen ook niet zeggen, is dat je een paar dagen na de verkoop zo enthousiast wordt dat je gewoon staat te popelen om er meteen aan te beginnen. En terwijl je de sleutel nog niet eens officieel hebt, sta je wel zes keukenspeciaalzaken af te wandelen. ZES keukenspeciaalzaken, that’s right! ZES! En twee badkamerspecialisten. Enkel en alleen om te beseffen dat het bad waar je met twee in zit (inclusief vreemde blikken van omstaanders) ongeveer 4000 euro kost. Om nog maar te zwijgen van de bezoeken aan de parketvloerhandel en dat halfuur bij de ramen-meneer. Wat mensen dan òòk vergeten te zeggen, is dat je daar eigenlijk weinig kan gaan doen (behalve duizend folders scoren). Laat staan dat het eigenlijk ongelooflijk vermoeiend is. Bij ons is het alvast zo dat dat verhaaltje is uitgemond in het afhalen van pizza en om 21 uur al passed out in de zetel liggen. The way we like it eigenlijk, laten we even eerlijk zijn.
1
’t Begin

We waren al lang op zoek. ’t Kwam dus eigenlijk niet echt als een verrassing. Hasselt was voor ons eigenlijk altijd een tussenoplossing geweest. Een midden tussen waar zij woonde en waar ik woonde. We waren gelukkig in Hasselt. Soms. Niet altijd. Op voorhand had ik het een enorm leuk idee gevonden om terug naar de stad te kunnen verhuizen. De weken voor onze verhuis maakte mijn hart sprongetjes en droomde ik van tentoonstellingen bekijken, elke week gaan lekker gaan dineren op wandelafstand en vijf minuten rijden naar de cinema. Het deed mij terugdenken aan mijn studententijd. De tijd waarin alles kon en niets moest. De tijd waarin ik drie keer per week naar de cinema slenterde en in sommige periodes elke dag uit eten ging. Waar ik praktisch elke avond wel een plezant sociaal leven had.

1
1 3 4 5
Translate »