Monthly Archives:

maart 2020

Toen alles stil was

Dezer dagen ben ik thuis. Veel. Door de coronacrisis ligt het werk stil. En met stil bedoel ik eigenlijk dat je hier een speld kan horen vallen. Muisstil dus.

Alle shoots werden gecanceld en tot dusver zijn er nog niet veel verplaatsingen. Ik hou mijn hart vast voor de huwelijken en hoop dat het geen financieel bloedbad zal worden. Stiekem weet ik beter maar ik ben nog in ontkenning. Dat mag ook wel eens in mijn realistische zelve.

Ik zit hier dus in mijn bubbel. Ik blijf braaf binnen en ik zie in ongeveer negen dagen één keer een winkel. Dat zorgt voor de nodige stress in mijn paranoïde hoofd. Her en der leg ik mezelf van die regeltjes op. Met een grote boog rond mensen lopen bijvoorbeeld. En mezelf ab-so-luut ten alle tijde niét aanraken. Ik moet eerlijk toegeven dat mijn gezicht nog nooit zo hard gejeukt heeft als wanneer ik dezer dagen een winkel binnen loop. Zeer vervelend.

Daarnaast doen we van sporadische wandelingen met de hond (tot diens grote vreugde). En dat is het zo’n beetje. Wandelen, binnen blijven en to-do-lijsten maken. Of we daarmee de wereld een plezier doen? Waarschijnlijk wel.

2
Satelliet Josie

Dus we wisten eigenlijk al dat wanneer er medisch gezien wat mis kan gaan met die puppy van ons we vrij zeker kunnen zijn dat dat ook zal gebeuren. Het is me een raadsel waarom ze al haar ledematen nog heeft en ze überhaupt nog rond kan dartelen.

Flashback naar die blaasontsteking toen we haar net hadden. Dat verliep na een tijdje op rolletjes. Enfin. Na vier lange maanden en wat extra onderzoeken. (Iemand al eens een puppy zindelijk gemaakt met een chronische blaasontsteking? I dare you, jongens. Als je dat kan, kan je alles.)

Flashback naar toen ze ook eigenlijk niet meer wilde eten voor vier dagen. Waarom blijft ons nog steeds een raadsel. Af en toe besluit ze dat ze eens vier dagen moet vasten. Alsof ze ineens een aanval krijgt van boulimie en besluit dat ze toch graag zo’n drie kilo zou willen afvallen voor haar summerbody. 

Nog een leuke flashback naar toen ze in de herfst in al haar enthousiasme ergens in een put van 5 centimeter met haar achterpoot is beland. Ik zweer het: een pico bello voetbalveld en mevrouw kan één put vinden om erin te stuiken. Goede timing had ze ook, zo net in onze renovatie 2.0 terwijl we drie weken elders logeerden en ze geen trappen mocht doen/niet meer mocht spelen/geen vriendjes mocht zien. Dus ze moest basically gewoon in haar mand liggen en zwijgen. TOPPERIODE.

0
Translate »