Monthly Archives:

januari 2019

Hondenschool

Ik herinner me een lang vervlogen scène ergens op een veld. Mijn papa en ik zaten in onze toenmalige auto. Hij stond stil. Mijn papa zat vooraan aan het stuur. Ik zat, als klein irritant individu, achterin. We tuurden naar het veld. Zo’n tien baasjes met hun puppy deden hun best om de aandacht van dat kleine wezen naar hen toe te trekken. Ergens naast een veel te dikke rottweiler stond mijn mama met onze nieuwste aanwinst: een pikzwarte New Foundlanderpup met een hevig karakter en een voorliefde voor trekken aan de lijn en mensen al springend begroeten.

Een uur duurde de les. Het regende met bakken uit de hemel. Wij zaten warm in de auto en af en toe gniffelde mijn papa eens wanneer onze New Foundlander besloot dat de hele wereld interessanter was dan mijn moeder. Soms draaide mijn papa het raampje even naar beneden om zich verder te vermaken wanneer hij hoorde hoe hard mijn moeder niet in haar element was (hoge piepstemmetjes zijn niet aan haar besteed en dat bleek nu net hetgeen te zijn wat voor de trainer van levensbelang was). Om elf uur ’s ochtends werd de pup weer naast mij in de auto gedumpt. Drijfnat. Mijn al even drijfnatte moeder kroop vooraan op de passagierstoel. “Vergeet het”, zei ze. “Dit doe ik nooit meer.” We scheerden weg. Ik denk dat de donderwolk met regen gewoon de hele weg onze auto volgde naar huis. En daar nog lekker lang de ganse dag bleef hangen.

2
Badkamer

Om eerlijk te zijn had ik hier graag nog een blogpost neer gepleurd over Jos, maar soms heb ik de indruk dat ik nét iets te fanatiek ben over het beest. Ik denk zelfs dat mijn moeder de video’s in WhatsApp stilaan beu is (Jos eet sneeuw, Jos eet gele sneeuw, Jos doet een dutje, Jos doet nog een dutje, Jos blaft, Jos kan rollen, enzoverder). Ze is thans een meester in doen alsof elke video weer fantastisch is en dat Jos de enige puppy op de hele wereld is, en daar ben ik haar best dankbaar voor.

Veel gesprekken ging tot voor kort over Jos (“hoe is het met Jos”?), maar de tendens verschuift hier en daar een keertje naar “hoe is het in het huis?”. Op die vraag ben ik zelden voorbereid. Ik stamel dan een beetje, en had eigenlijk een fantastisch antwoord klaar (“Jos leert ‘voet'” of “Jos liep gisteren tegen de trap en piepte en dat was stiekem heelerggrappig”). Een fantastisch antwoord klaar, op de foute vraag. Zijn mensen dus niets mee, zo ver ben ik tegenwoordig ook weer wel.

We wonen hier. In ons midden van nergens. Graag zelfs. Inmiddels hebben we door dat in het midden van nergens de sneeuw langer blijft liggen. Op die manier voelt het een beetje alsof we de enige mensen op aarde zijn, zo ingesneeuwd in ons sneeuwtapijt.

2
Puppyspam

Wanneer de puppyspam jullie begint te vervelen, stel ik voor dat we hier stoppen met interactie via deze blog, jij en ik. Ik zou immers graag schrijven over andere dingen. Het plaatsen van wondermooie plinten in de studio bijvoorbeeld (ik schilderde daar overigens wel de houten vloer in alle impulsiviteit op 31 december wit. Oeps.) Of hoe het schilderen van de trap zou vorderen. Misschien zelfs over waar onze kaders aan de muur zullen gaan hangen. Dat zou eens tof zijn. Kaders ophangen. Of eindelijk dat tapijt integreren in ons interieur zodat het geheel wat gezelliger kan worden (sidenote: zindelijkheidstraining. What am I thinking.)

Helaas zijn dat allemaal dingen die we uitstellen: elke dag staat in teken van eindelijk werken én tegelijk puppy blij houden. Ik besef momenteel vooral dat ons leven een beetje on hold staat. Het valt af en toe zwaarder dan gedacht om te leven met drie (waarvan één onzindelijk exemplaar) ipv twee. En laten we eerlijk zijn: leven met twee was soms al serieus moeilijk. Wanneer we de tijd vinden om iets te doen naast het werk, geef ik eigenlijk gewoon ruimte om mijn hoofdpijn te laten doorkomen en in de zetel te gaan hangen. Het enige wat ik dan lijk te doen, is naar buiten staren (ook niet slecht, heb ik lang niet kunnen doen dus best eens fijn ter afwisseling) of zappen op de tv en hopen dat mijn stem eens terug wil komen (ik denk dat die eindelijk wat bijslaapt gezien ik het zelf niet doe). 

1
Translate »