Monthly Archives:

augustus 2018

Sanitairkwesties

Toen we dachten dat we een leuke deal sloten met een leuke sanitairman, hadden we kunnen verwachten dat sommige dingen te mooi zijn om waar te zijn. Na ontelbaar veel keren bellen, smsen en simpelweg koelbloedig stalken kregen we als reply dat ‘hij geen tijd meer had’.

Mil-jaar.

Terwijl Janice luid vloekte, schoot ik in de paniek. Een halfuur later vloekte ik zelf, en schoot Janice in de paniek. Woorden als ‘klootzak‘, ‘incompetente winstjager‘ of simpelweg ‘lul‘ passeerden de revue. Na een uur stilte waren we het er unaniem over eens: it’s for the best. De rust kon weer keren en we konden op zoek gaan naar iemand die wel degelijk communiceerde. Iemand die niet enkel uit was op een stevige portie winst door één of andere zonneboiler en iemand die effectief voor onze deur stond wanneer hij dat beloofde.

Dat nam niet weg dat meneer ons dit nét had laten weten wanneer pleisterman bezig was in ons huis en nog niet alle waterpunten in leven waren geroepen (vandaar ons stalkgedrag, uiteraard. Door meneer sanitair hebben we vorige keer ook onze pleisterman moeten uitstellen. Het zou fijn geweest zijn wanneer er toen een belletje was gaan rinkelen, maar blijkbaar komt wijsheid bij het verbouwen met de maanden.)

3
Deadlinestress

Normaal gezien kwam 1 juli onze pleistermeneer. Misschien nog een geluk dat elektriciteit en sanitair niet meteen in orde was voor 1 juli. Point taken: we hadden het mogelijks sowieso niet gehaald. Ons huis lag 1 juli nog vol torenhoge bergen gyproc die we nog tegen wand en plafond moesten pleuren.

In tussentijd zijn we meer dan een maand verder. Deze week was het zo ver: we stonden ingepland en onze pleisterman staat ’s morgens omstreeks acht uur netjes aan onze deur. De voorbije twee weken waren effectief een race tegen de klok. Waar we dachten dat er enkel nog gyproc tegen de plafonds moest, we alle undercover-nageltjes nog uit de muur moesten trekken en de bakstenen muren nog moesten afborstelen met een staalborstel, moest er in werkelijkheid ineens nog veel meer gebeuren. Plots ontdekte team papa houtworm in onze houten muur aan de kelder, dus er werd snel beslist om dat allemaal af te breken en terug op te bouwen. (‘We’ zijnde de papa’s uiteraard. Wij kregen domme klusjes.) Daarnaast kwam plots het besef dat we binnenkort met een nieuwe vloer onze voordeur niet meer zouden open krijgen, dus dat ding moest er ook uit en worden opgehoogd. (Alsof het niets is, vermoed ik dan soms). Dilemma ‘houden we onze deuren en deurlijsten’ moest ook ineens eindelijk worden opgelost. Toen we onze deuren gingen zoeken, ontdekten we dat er optioneel wat schimmelvorming op die dingen was ontstaan. Een half uur later waren we wat deurlijsten armer en werden we twee maand terug in de tijd gekatapulteerd: onze bovenverdieping was één grote stofwolk en overal lag weer baksteen en puin. Van een minieme demotivatie gesproken.

1
Sanitairperikelen.

Bijna een maand geleden stonden we met vier mensen naar onze vloer te kijken. Mijn ouders, ik, en meneer de sanitairman. Onder de vloer lagen de leidingen. Ergens. Het enige probleem was dat we niet goed wisten waar ze uiteraard lagen. Waar ze gekoppeld werden. Of waar ze überhaupt heen gingen.

“Of onze waterput een overloop had”, vroeg hij. Ik haalde mijn schouders op, dacht bij mezelf dat het makkelijk was geweest als het huis kon praten en zei toen toch maar gewoon: “geen idee.”

“Dichtgooien”, zei hij, waarop wij hoofdschuddend ‘nee’ knikten en besloten te wachten op een fikse regenbui. (Nota: de waterput heeft een overloop.)

Met de buizen onder de vloer werd het een week later de korte pijn. Dat was althans wat ik in eerste instantie dacht. Nadien besefte ik dat het een lange pijn zou worden, toen we uiteindelijk de vloer voor zo’n negen meter bij 38 graden moesten opbreken. Eigenlijk werd het gewoon een trage, onvoorziene dood. Janice en ik speelden duidelijk in alle subtiliteit verstoppertje met onze leidingen. Zij hanteerde met man en macht de beitelhamer en brak al vibrerend alle tegels op. Ik schupte ongeveer 30 centimeter diep over de hele lijn. Piraten zonder schatkaart, daar kwam het eigenlijk op neer. Een paar uur later waren was het leidingnetwerk netjes zichtbaar. We zaten er uitgeput en oververhit naar te kijken alsof we nog nooit zo iets prachtig hadden gezien. Voor ongeveer vijf minuten. Daarna lieten we onze schup meedogenloos op de vloer vallen, stapten we in de auto en reden we naar huis. Ik blies een opblaasboot op, vulde hem met twee emmers ijskoud water en tien minuten later lag Janice er in een zeer oncomfortabele houding afgemat zo’n twee uur lang in te slapen. Net lang genoeg om het water stilaan te laten opwarmen door de ondergaande zon en haar lichaamswarmte.

1
Valreep-solden

De laatste vier dagen van de solden lieten we onze gyproc voor wat het was en schrobden we het stof van ons lijf.

Ik had een lijstje. Een serieus lijstje. Een lijstje met keukentoestellen en tegels. En we aasden op korting. Daar azen we eigenlijk altijd op, maar nu het nog net solden was, gingen we op in de massa die allemaal azen op korting! Gemakkelijk én minder gênant. Win-win.

De dag begon met tegels. En in alle eerlijkheid hou ik trouwens niet van tegels. Ik wil liever geen tegels. Nergens. Gelukkig is Janice het met mij eens en hebben we het idee ‘vloertegel‘ al uit ons hoofd verbannen. Maar de douche, daar leken we niet aan te kunnen ontkomen. Al twee maanden maakt het hart van Janice een sprongetje bij het woord ‘mortex‘ of ‘tadelakt‘. Maar toegegeven: ’t is een beetje boven ons budget. We beseffen ook dat het hele huis optioneel boven ons budget is, maar daar is’t al te laat voor dus we deinen gezellig mee op de renovatiegolf-gekte. En die gekte brengt ons dus bij wandtegels voor de douche. En als ik al dacht dat ik moeilijk was, dan had ik mezelf duidelijk nog niet doorheen een tegelwinkel zien wandelen. 

0
Translate »