Monthly Archives:

april 2018

Grenzen

Soms sta ik in het huis en dan denk ik; “Shit. Kunnen we het plan niet nog wat veranderen en het zo of zo doen?” waarna ik mezelf eigenlijk al meteen weer vervloek want dan ben ik de keuken in mijn hoofd weer van plaats aan het veranderen. En truth be told: dat gaat dat niet meer. De poutrels zijn besteld en de aannemer klopt volgende week aan onze deur. Gedaan met twijfelen, right? (think again). 

Meestal doen die wilde ideeën zich enkel voor als ik alleen aan het werken ben in het huis. Als er niemand is om mijn gedachten af te leiden en als de radio stil op de achtergrond speelt terwijl ik mijn agressie botvier op linoleumvloeren of wat extra hout dat van de muren afgebroken moet worden. Dan begin ik te denken dat er toch geen plafond boven de keuken moet komen? Dan kunnen we ineens zo in de zolder kijken. Supermooi! Alleen iets minder praktisch misschien.

Grenzen stellen.

Die grenzen vervagen soms. Niet alleen door mijn eigen ideeën, maar dus ook door anderen.

0
Plafonds 2.0.

We gaan het toegeven: wij zijn niet sterk. Enfin. Wij zijn wel sterk, maar niet zo sterk als onze papa’s. We hebben wel wat voeling voor precisiewerk (momenteel synoniem voor: de boel gewoon afbreken met bruut geweld) maar we zijn niet sterk. Balken optillen tot boven ons hoofd en daar zo vijf minuten blijven staan leuteren is dus niet aan de orde. Een beetje kijken of alles waterpas staat kunnen we nog net.

Dus hebben die papa’s van ons vorig weekend een team gevormd. Team ‘plafond‘, zoals we het graag noemen. Gezien ons huis (net zoals wij) niet sterk genoeg is moesten we op zoek naar andere oplossingen. Aan de oude stallen kan het geen betonvloer aan, dus werd dat, zoals eerder vermeld, een houtvloertje.

4
Containers en knopen

Toen er mij een maand geleden werd vermeld dat ‘de afbraak van een huis zò klaar is’, klapte ik al in mijn handjes van enthousiasme. Dezer dagen lach ik daar eigenlijk gewoon eens mee. Afbraak en opbouw lopen al flink door elkaar en de autist in mezelf kan daar maar moeilijk mee overweg. Het lìjkt ook alsof de afbraak van een huis snel geklaard is, maar dat is niet zo. Truth be told; er hangt nog altijd behangpapier op mijn muren dat schreeuwt om eraf gehaald te worden. Mijn tuin is een stort. En dat mag je vrij letterlijk nemen. Onze oprit is een prachtplaatje: er liggen overal mooi gevormde hoopjes. Een hoopje pleisterwerk hier, een hoopje linoleum daar en een hoopje puinafval ginder. En laten we tussendoor even eerlijk zijn: al die hoopjes gaan waarschijnlijk belanden op één grote container met het etiket ‘gemengd afval’ omdat we te moe zullen zijn vijf verschillende soorten containers te bestellen.

0
Ramen

Geen idee of ik dat al vertelde, maar ons huis heeft ramen. Nieuwe ramen. Inclusief dubbel glas. Niet overal, maar we zitten grotendeels safe.

In het begin waren we daar zeer opgelucht over. We deelden iedereen zeer trots mee dat “het huis al een nieuw dak had! En nieuwe ramen!” Tegen een handjevol individuen verzwegen we dat het PVC-ramen waren. In principe eigenlijk enkel omdat we van dat handjevol individuen vaak te horen hadden gekregen dat PVC een dikke no-go was (zò lelijk! Dat mag je nòòit nemen). 

Maar we zouden gek zijn wanneer we al onze nieuwe ramen zouden vervangen. Na wat opzoekwerk van Janice bleek dat er effectief niets mis was met PVC en dat ze zelfs het beste scoren qua isolatie. Dus we houden ze. Als je bedenkt dat een raam gemiddeld zo’n 1400 euro kost, zijn we daar nog meer van overtuigd. Kortom: PVC-ramen? Prachtig!

1
Over ons plafond

Onvoorziene omstandigheden. We hoorden dat vaker. Het was één van de redenen waarom we altijd met argusogen en een bang hart naar huizen gingen kijken.

“Oei, die leidingen liggen nog op de muur!” en “oei, die badkamer zit nog beneden”, gevolgd door “oei, maar er zitten wat pannen scheef aan dat dak” waren zinnen die na een tijdje niet vreemd waren.

We dachten dat we hier op voorhand goed wisten wat eraan mankeerde en wat niet. Maar na twee architecten, vijf aannemers, één pleistermannetje en twee ramen-meneren over de vloer te hebben gehad, slikten we. Onvoorziene omstandigheden dus.

“Ja, dat plafond moet er toch wel uit he juffrouwke. Als ge de badkamer van plaats wil wisselen, gaat dit plafondje dat niet dragen, he. En euh, die trap naar de zolder toch ook wel. Daar zit houtworm in, he juffrouw. En ik zou de zoldervloer dan ook wel echt uitbreken en opnieuw plaatsen. En sowieso het plafond van die toekomstige badkamer ook, he. Ge weet dat toch, he? Dat deze kant van het huis vroeger allemaal stallen waren voor de koeien? Ge ziet dat, he. En die bovenverdieping was gewoon een hooizolder. Da’s niet stevig he, juffrouw!”

1
Twijfels en compromissen

Toen ik klein was, twijfelde ik vaak. Niet enkel over het kopen van die zwarte of grijze trui, maar effectief over alles. Links of rechts. Eerst tekenen, of eerst lezen? Of toch omgekeerd? Ik piekerde mij letterlijk ziek. Zowel overdag als ’s nachts.

Met een huis kopen was dat niet anders. Eeuwig twijfelen. Misschien net daarom dat we er twee jaar over hebben gedaan. En nu we eindelijk de sleutels van een exemplaar in handen hebben, begint het in principe pas.

Helaas ben ik een beetje koppig. Menig mens weet het. Wanneer klanten en vrienden Janice en mij tegen het lijf lopen, werd er meermaals geïnsinueerd dat zij de regelrechte bitch-from-hell is en ik het onschuldig, volgzaam en lief meisje. Ik begrijp dat het met uiterlijk te maken heeft. Waar ik een doorsnee buurmeisje ben met bolle wangen en een simpel kapsel, is Janice het experimentele individu dat altijd net dat beetje alternatiever is door, onder andere, de sleeve op haar arm en de bolhoed op haar hoofd. De enige kleine vorm van rebellie

1
Over aktes en testamenten

Vrijdag de dertiende. Topplan om dan meteen onze akte en testament even te tekenen.

We zijn meestal op tijd. Janice is slecht met plannen, dus ik ben vaak degene die continu met argusogen naar de klok staart en ons overal op tijd laat arriveren. Ik word ook altijd een beetje kribbig als we afspreken met mensen of klanten en zij te laat zijn. Maar zoals eerder vermeld, zat ik een beetje in een onwennige en twijfelende roes toen we dat huis in de velden hebben gekocht. En dus was ik klaarblijkelijk niet meteen degelijk aan het luisteren toen er een uur werd afgesproken.

Bijgevolg kwamen we al te laat aan om de akte en het testament te tekenen. That’s right. We hadden duidelijk om 16 uur afgesproken bij de notaris, en niet om 16u30.

Als het bij die fout bleef, was het nog dik ok geweest. Na in volle stress een zoektocht in mijn rugzak op poten te hebben gezet naar mijn identiteitskaart,

1
’t Is voor echt

We zijn onlangs in de paniek geschoten.

“1 Augustus? Dat halen we nooit.”

We hebben toen even getwijfeld, naar elkaar gekeken. Beseft dat de akte nog niet getekend was. Nog even verder getwijfeld. En toen hebben we maar besloten dat we gewoon moesten starten. De sleutel van de voordeur had al netjes een plaats veroverd naast Janice haar autosleutels en met een snelle sms lieten we de eigenaar weten dat we zijn huis al ondersteboven gingen zetten. Enfin. Het toch al gingen ontdoen van wat behangpapier.

Waar ik in het begin naar lieve lust stukjes van het behangpapier peuterde en daarbij zoals een klein kind bijna enthousiast begon te kirren, was dat enthousiasme dus na ongeveer zes uur ver zoek.

In het begin keek ik uit naar behang afsteken. Effectief iets doén. Ontdekken wat er achter het behang zat. Later leerde ik dat het antwoord eigenlijk praktisch overal hetzelfde is: achter het behang zit gewoon nog een laag behang. En nog één. En als je wat pech hebt: nog één.

1
Scherp

’t Is zo ver. Ik sta scherp. Ik voel het ook echt. Mijn aangelegde renovatieschrift (jawel! zo’n dik A4-boek met plaksels en duizend wazige notities) is al voor 1/4de gevuld en ik wil effectief mee zijn met alle technische dingen die er moeten gebeuren. Google is momenteel mijn beste vriend en ik leer dagelijks dingen bij. Effectief nuttige dingen. Dingen zoals de verschillende soorten crepi. Of welke dikte inzake isolatie ideaal is voor de buitenmuren (en leuk voor je budget). Waar je qua isolatie het meeste uithaalt inzake de EPC-waarden. En dat er muren kunnen zijn waar zout in zit doordat ze vroeger stallen waren voor de beestjes. Mààr dat zout vocht kan vasthouden. En onze fantastische muur dus ook. (That’s right: wij hebben blijkbaar een boerderij in disguise gekocht. Daarzie, newsflash). 

1
Wat ge niet wist
Wat mensen niet zeggen als je een huis koopt, is dat er enorm veel rompslomp bij komt kijken. Bon. Dat wisten we ergens wel al (van horen zeggen enzo), maar genoeg is eigenlijk wel genoeg natuurlijk.
Wat mensen ook niet zeggen, is dat je een paar dagen na de verkoop zo enthousiast wordt dat je gewoon staat te popelen om er meteen aan te beginnen. En terwijl je de sleutel nog niet eens officieel hebt, sta je wel zes keukenspeciaalzaken af te wandelen. ZES keukenspeciaalzaken, that’s right! ZES! En twee badkamerspecialisten. Enkel en alleen om te beseffen dat het bad waar je met twee in zit (inclusief vreemde blikken van omstaanders) ongeveer 4000 euro kost. Om nog maar te zwijgen van de bezoeken aan de parketvloerhandel en dat halfuur bij de ramen-meneer. Wat mensen dan òòk vergeten te zeggen, is dat je daar eigenlijk weinig kan gaan doen (behalve duizend folders scoren). Laat staan dat het eigenlijk ongelooflijk vermoeiend is. Bij ons is het alvast zo dat dat verhaaltje is uitgemond in het afhalen van pizza en om 21 uur al passed out in de zetel liggen. The way we like it eigenlijk, laten we even eerlijk zijn.
1
1 2
Translate »